سبک طبیعت گرایی

در میان هنرهای تجسمی ، تنها مکتب وفادار به طبیعت ، ناتورالسیم یا طبیعت گرایی می باشد ، که شامل نقاشی توصیفی از طبیعت به همراه پیکره های انسانی است که با کمترین تغییرات به نمایش در می آمدند . این وفاداری به طبیعت حالتی عکاسی گونه را القا می کند.
طبیعت گرایی نو که از اوایل قرن ۱۹ شکل گرفت نوعی بیان (موثق بودن) و (امانت داری) در برابر طبیعت بود که توسط مولف اهل فرانسه (امیل زولا) بوجود آمد .
این سبک هنری ، برای اولین بار در نقاشی های مناظر در انگلستان و سپس به اقصی نقاط اروپا راه یافت (پیش از اینکه به فرانسه برسد) این سبک نیز به مانند مکاتب نقاشی دیگر به صورت بسیار زیاد متاثر از (زیبایی شناسی) و (فرهنگ) منطقه های متفاوت بود  تنها سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا هیچ نقاشی ای می تواند به صورت کامل طبیعت گرا باشد بدون اینکه هنرمند به واسطه خلق و انعکاس افکار خود بالاجبار به پاره ای از تغییرات نپردازد؟